May 2013
1 post
Ik lig het liefst waar ik je hart kan horen.
March 2013
1 post
Hij dacht aan de eerste keer dat ze zijn hand had vastgepakt en hoe hij had gehoopt dat de rest van haar lichaam hetzelfde zou voelen. Dat het kuiltje in haar rug, de wreef van haar voeten en de schelp van haar oren even zacht waren als haar handen.
January 2013
4 posts
Anonymous asked: 1) Heb je ooit meegedaan aan de Kunstbende? 2) Heb je ooit een schrijfwedstrijd gewonnen? Zo ja, welke?
Anonymous asked: Wanneer schrijf je weer hier?
Anonymous asked: Wat wil je later worden?
Anonymous asked: Luister je tijdens het schrijven muziek? Zo ja; welk(e) nummer(s)?
December 2012
4 posts
Hij schudt het dons uit zijn dekens als ik zeg dat ik de winter mis
November 2012
1 post
‘Zie je die twee sterren daar, naast de grote beer? Het zijn de ogen van opa. Ze geven licht, omdat hij gelukkig is.’ Zijn moeder stond achter hem, met haar arm over zijn schouder. Ze wees naar de heldere lucht. Hij volgde de denkbeeldige lijn die uit het puntje van haar vinger naar boven liep. Hij wilde haar dromen niet bederven, maar zei tenslotte: ‘Het spijt me. Mensen kunnen niet vliegen, en...
October 2012
3 posts
Hoe je me bijna mist
1 Nog voor de eerste sneeuwval vertelde je me over dat wat zich een weg naar je hart toe vrat Een blauwe maandag had je op het punt gestaan een bezoek te brengen aan de huisartsenpost om te vragen of je hart nog sloeg of begon te slijten Het vooruitzicht van een röntgenfoto hield je thuis want wat als alles wat er van je over was niet meer dan vlees en beenderen bleek te zijn 2 We liggen zijlings...
Op weg naar beneden komt de sneeuw verscheidene keren tot stilstand. Soms op de zonnewering van een flatgebouw, waar de terrasverwarming zorgt voor het verdampen van de neerslag die het gele linnen oker kleurt. Soms aan de nok van de kerk, waar het glas in lood is voorzien van een zilveren aanslag die Maria’s ogen dof doet lijken. Soms in een kale eik, waar de wind de sneeuw als schaafsel van de...
Ballon
Naast een stapel betraande tijdschriften staat een thermoskan te lang getrokken thee Het leek maar even geleden dat ik bang was voor de vos in de vensterbank die je bij het vuilnis vond en Mozes doopte wiens ogen mijn vingers volgden bij elk kruiswoordraadsel dat ik maakte en jouw kamer in de gaten hielden als kippen achter gaas Het is de maand met drie letters en jij bent zestien verticaal Een...
September 2012
3 posts
Kamermeisjes
Ontmoet me waar we jonger waren toen het zand dat in je haren lag het strand meebracht naar bed en het er niet toe deed dat onze lakens roken naar kamermeisjes Als ik op mijn buik lag met mijn neus begraven wreef jij het vel van mijn verbrande rug omdat je dacht dat het geknapte kauwgom was Papa en mama sliepen een hoteltelefoon van ons vandaan want al waren we groot genoeg alleen te slapen we...
Juli en december
I De zwaailichten klinken als kermis op het dashboard ligt een kaart naar Parijs De botsauto’s waar we beloftes maken en breken als jouw handen niet meer kleven en mijn suikerspin nog slinkt verongelukken we of verongelukken gelukkig tussen het reuzenrad en wagentje 2c Het is 1km voor 8u en ik vraag me af of het vroeg genoeg is af te slaan II De croissants zijn te klef voor kruimels op het...
Ik zoek de steelpan in zijn sproeten als hij slaapt
August 2012
1 post
laurannevangrinsven asked: Blijf jij?
July 2012
4 posts
Op het gerinkel van glazen en een zoemende ventilator na is het stil. We zijn de laatste gasten in de karaokebar. Ik zing een nummer van Cindy Lauper, maar nog voor het eerste couplet vallen je ogen dicht. Op cassette klinken meisjes mooier. Ik moffel wat lycheeschillen weg onder het tapijt en luister telefoongesprekken af. De serveerster vertelt haar vrienden over de affaire met haar baas, hoe ze...
We zitten naakt op de achterbank van de auto die we stalen in mei. In de achteruitkijkspiegel zie ik de regen op je zonneklep spetten. Je doet alsof je weet wat poker is, maar verliest je fiches tussen de naden van de stoelbekleding. Tussen onze heupen liggen jouw hand en de mijne, gescheiden door een stapel polaroidfoto’s. Op elk van hen pronken jouw billen in een andere slip. Rood onder de...
De postbode deed me een donorcodicil cadeau, een rode kaart met de vraag of ik bereid was mijn organen aan onbekenden te schenken. Op de achterzijde waren twee opengelaten vakjes gedrukt, één ja, één nee. In de bijgaande brochure vertelde Marla dat ze blij was met haar nieuwe nier, en dat ze meer dan ooit genoot van de kleine dingen in het leven. Uit haar foto maakte ik op dat de kleine dingen...
Wanneer je met je duim en wijsvinger de vitragebladeren uit elkaar schoof, bood het slaapkamerraam uitzicht over het gehele parkeerterrein. Ik herkende elke achterbank, elke kentekenplaat. Kamer zesendertig rook naar pasta en zelfgedraaide sigaretten. Ik groef door de keukenkastjes op zoek naar schoon bestek, maar alles dat ik vond waren crackers en een pot bosbessenjam. Ik schoof vier plastic...
June 2012
6 posts
Ik zet de platenspeler uit in de hoop mijn hart te horen krassen
Vakantie
We kwamen tijd tekort voor vakantie, maar hadden ogen vol dromen en een literfles tequila. Vandaag verzon ik een snor op je lippen en waande ik je Mexicaan. We proostten onze glazen kapot als piñata’s. Het zout dat in je mondhoeken lag wasten we weg met schijfjes citroen, en temidden van gebroken tacoschelpen sliepen we siësta’s. Het kraakte als we kusten.
God
Achter de bruidswagen klonk het rinkelen van twee gestolen telefoons. Terwijl jij televisie keek, richtte ik mezelf tot God, zodat jij wist of de hongerbuikjes na mijn bidden minder bol stonden. Ik legde het blik tegen mijn oren en hoorde je vader zeggen dat God ons vast niet hoorde van veraf, dus zochten we de G in de gouden gids en namen genoegen met de glazenwasser, die dichterbij kwam dan jij...
‘Het is een cadeau,’ had mijn moeder gezegd. Wat ze mij niet over het leven vertelde was dat de wereld en haar mensen rot waren. Als ik de krant las zat ze naast mij en haakte mijn sjaals voor de wintermaanden. Ik las hardop voor in de hoop dat ze het zou horen, maar ze had enkel ogen voor het garen op haar schoot. Soms loog ik, en zei dat de brandweer bij de buren stond en dat papa zijn polsen...
Chinezen
Hij haalt zijn handen langs de souvenirs, ‘De theekopjes hebben dezelfde oren als ze elders doen.’ pakt mijn portefeuille en biedt wat stuivers voor poncho’s en een rol pepermunt, de koningin knarst tussen zijn tanden. Hij laat het wisselgeld liggen en ik vraag de caissière om een kaart. ‘Als we niet uitkijken raken we de weg nog kwijt.’ ‘Onmogelijk,’ zegt hij, steden zijn Chinezen, ze lijken op...
Het ding met Eva was dat ze enkel en alleen haar kamer verliet voor het acht uur journaal. Ik zag de chaos in haar ogen wanneer de nieuwslezer sprak, haar afgekloven nagelriemen op het tafelblad. Ik schoof mijn stoel naar voren en drukte mijn oren tegen het glas van de magnetron. Wanneer de popcorn knapte hoorde ik het huilen niet. Er waren dag dat ik haar de straat opstuurde, maar het duurde...
May 2012
5 posts
Mijn vrienden lijken vreemden, mijn familie niet van mij
Uit het raam van de derde etage klinkt het kraken van een wasrek. Zeven muizen hangen aan hun staart te drogen, veertien ogen kijken angstig de woonkamer in. Het behang is vergeeld, het tapijt doordrongen met een penetrante lucht van pruimtabak en blikken bier. Aan de kapstok hangt een regenjas. De eens rinkelende zakken zijn op lucifers na leeg. Temidden van naar binnen gewaaide bladeren breekt...
Molière
Ze participeert in padvinderij uit voorliefde voor de Franse taal. Malaisesoezen, misèrebiscuit, malheurmakronen. De patissier speldt haar schouders op aan insignes voor de opbrengst van de koekjeskraam.
Scheepsbeschuit
Jij en ik waren volleerd zwemmer maar verleerd hoe zinken ging. Dinsdag dreven we stuurloos op zee en leegden onze longen in de opblaasboot waar je lippen beurs gekleurd knarsten op de sporten van de trap en je gorgelend gebaarde dat zelfs jouw benen zeeziek zagen. Ik hengelde naar bellen doodgefloten door een mond vol beschuit.
April 2012
3 posts
In mijn pauzes zat ik mijn krankzinnigheid uit in het magazijn. Het geluid van de stampende kartonpers was het enige geluid dat het piepen in mijn oren overstemmen kon. Ik was het meisje achter de kassa dat vergat hoe de wereld werkte. Buiten was alles supermarkt. Zoals komkommers achtentwintig en bananen twaalf waren, gaf ik mensen codes. Ik was vierendertig en ik was alleen. De stad ruiste door...
Als flessenpost aan een drenkeling
Verstopt in fotohokjes om klokslag twaalf bleef ons gezicht voor altijd staan. Tijd hapt onze hielen na.
March 2012
8 posts
Alaska
Jij stak veren in mijn haar en ik kleurde jouw krijgerswangen groen toen wij ons indianen waanden en achterwaarts verdwaalden. Liever lieten we geen sporen na. Beslopen we het bos op blote sokken en vergaten zonnebrand zodat jij meer roodhuid leek. Met onze vingers vervlochten zocht je naar de naden van de schaduw die mijn voeten volgde en trok je kartelschaar om haar voor altijd in jouw knapzak...
Fruitmachine
De flits waar jij niet stil voor stond al plakte ik je vast met Pritt en potten bandenkleef. Ergens tussen bevend brood vergat je nooit me te vergeten dus wreef ik ezelsoren in jouw stapels steilgestreken kleren. De tanden die ik gaandeweg verloor wissel ik voor stuivers in zodat ik mijn geluk kan kweken in de kassen van de fruitmachine.
Bloemen
Meermaals liet ik mijn kamer staan en verhuisde mijzelf in grote dozen bubbelplastic en uitgekauwd karton. Ik verzond met postzegels beplakte brieven naar de 21 gram die je nimmer verloor al verliet je me vaker. Soms gaf ik bloemen en dan vroeg je waarom je iets levend zou houden dat stervende is en ik vertelde je: ‘Zo heb je dat altijd bij mij gedaan.’ Voordat ik mijn gympen...
Je zette je nagels in alles wat ik liefhad. Elke naad van elk tafellaken haakte je los. Dan werd ik boos en blies jij. Soms speet het je en bracht je vogels aan mijn voeten. Wanneer je niets gevangen had at je gras. Braakte je op wat je van plan was thuis te brengen. Al was ik geen jager, ook ik had spijt. Spijt van de keren dat ik appelsap morste en spijt van de glazen die ik brak. Jij brak...
Mannequin
Jij etaleerde etalages op de maandagmorgen uitgestald onder roodgloeiend H en M waar ik zo vaalbleek afsteek naast de wassen wikkel die jij draagt. Ik vroeg je naar mijn maat maar praten lijkt me lastig met twee lippen op elkaar en een tong die stijf gestold als ik wanneer ik duimen doop in warm waxinelicht. Ik draaide ledematen los en liet een specht onder je oksels kloppen in de boombast van...
Kussensloop klinkt als een autokerkhof waar dromen doodgaan
Hij verdronk in frituurvet en frikadellen. Wij verloren onszelf tussen het fruit. Voor even waren jouw ogen als kwartjes. Flonkerden door het matte tule dat voor je wimpers hing. Zoals muntgeld was ook jij vaak aangeraakt, verzeild geraakt op plaatsen waar niemand anders kwam. Nu waren we hier. We drukte onze euro’s in knipperende kasten en kruisten onze vingers. De sticker naast de peren...
Camera obscura
Jij wist als geen ander dat ficusblad en fotolijstjes bleken achter glas als jij wit wegtrok toen je billen plantte in het koude stof met een mobiel dicht op je oor gedrukt zodat ze nergens heen alleen een beetje slijten kon in jouw camera obscura terwijl je uitkeek op betegeld schroot tot ik je ogen droog blies en de dekens kneedde naar haar lijf.
February 2012
4 posts
Kom, vlecht je vingers in die van mij
We stalen knijpers van de lijn opdat niemand ooit zal weten waar we uithangen.
Vleermuis
Speeldood hang ik aan twee benen armen kruislings als mijn tenen vastgepleisterd aan het plafond. Bloed keldert naar beneden tot mijn oren samen suizen en ik ondergedompeld dans in dit bad van kurkloos nat. Ben ik bezopen of begoocheld nu alles wat ik hoor is stromend strand. Het maanzaad dat jij sterren noemt
January 2012
6 posts
Condens en cassettes
In de badkamer sterf ik het liefst. Er hangt een spiegel voor de douche waar ik me ’s ochtends schijndood staar naar weekgewassen handen. Ik druk vingertoppen dicht op zwart en draai ze als potlood in cassettebandjes links, want dat is terug. Als ik de klok rond kijk rent hij niet zo snel.
Het geluid dat naaimachines maken deed haar denken aan die keer dat ze een pindaketting had beloofd te maken aan de vogels in haar achtertuin. Hoe het haar tijdbesparend had geleken om een grote hoop pinda’s onder de trillende naald door te duwen, in plaats van deze met de hand aan elkaar te rijgen. Hoe de naaimachine niet opmerkte dat ergens in deze hoop een tiental vingers verstopt zat en geen...
